Ποίημα “Ωδή στη μητέρα μου”

ΩΔΗ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ

Εχω φυλάξει τη μορφή σου
μέσα στα τρίσβαθα της καρδιάς μου,
στην αιώωνια μουσική του Σύμπαντος
η φωνή σου ενορχηστρώνει τους Υμνους του Δαυίδ
κι εγώ μεθυσμένη απο τις μελωδίες
σε αναπνέω αγαπημένη αέρινη οπτασία!
Μητέρα
στις μυρουδιές της Άνοιξης
στα μπουμπούκια της Πασχαλιάς,
στα μπουκέτα των γιασεμιών
στα παιγνιδίσματα της πεταλούδας
στα ρόδα του καλοκαιριού
στο θροίσμα των φθινοπωριάτικων φυλλωμάτων του κήπου μας
στην αντήχηση του Ανέμου
αισθάνομαι το άγγιγμα σου Μητέρα!
Στον έναστρο Ουρανό με την Πανσέληνο του Αυγούστου
κλείνω τα μάτια σε φαντάζομαι δίπλα μου
λυγερή, ήρεμη,πυγολαμπίδες ιριδίζοντας στολίζουν τα ολόλευκα μαλλιά σου
Μητέρα,
μου χαμογελάς….
γέρνω στον ώμο σου οσφραίνομαι τη μοναδική μυρουδιά σου

Σε κρατώ σαν πολύτιμο πετράδι στην ψυχή μου!
Μητέρα! Τι γαλήνη! Μου λείπεις..
Στις έρημες ακρογιαλιές τα βράδυα
αγναντεύω τη θάλασσα, κοιτάζω ψηλά τ αστέρια..
το ποιο λαμπερό αστεράκι Μανούλα ΕΙΣΑΙ’ ΣΥ
αγαπημένη γλυκειά νοσταλγία
Ελπίδα και Παρηγοριά μου
Εσυ συντροφεύεις πάντα τα όνειρα μου.

Αναστασία Βαλεντίνη Ρήγα
2020 Απρίλης